Rys historyczny

KALENDARIUM

1927 – 1935 – budowa obiektów koszarowych dla żołnierzy Wehrmachtu
1935 – 1945 – Garnizon Wojsk Niemieckich
1945 – 1956 – Garnizon Wojsk Polskich
1956 – 1993 – Garnizon Wojsk Armii Rosyjskiej
Grudzień 1993 – cywilne zasiedlanie obiektów  
Lipiec 1994 -   nadanie miejscowości nazwy Kęszyca Leśna


 

W 1927 roku Niemcy wśród lasów niedaleko Międzyrzecza (dawnego Meseritz) zaczęli budowę tajnego kompleksu wojskowego mającego stanowić zaplecze do budowy bunkrów MRU. Baza ta nazwana została Regenwulmlager.

 Żołnierze SS aby uniknąć nieproszonych gości strzegli wjazdu do obozu . Zbudowali potężną bramę wjazdową z rzeźbą orła na murze obok bramy i wartownię.

W 1935 lub 1936 roku odbyło się uroczyste otwarcie koszar. W uroczystości tej uczestniczył sam wódz III rzeszy Adolf Hitler. Przy okazji zwiedził pobliskie fortyfikacje takie jak np. MRU w celu oceny czy budowa udzie w dobrym kierunku. Jednak fuhrer raczej nie byl zadowolony z powodu wysokich kosztów calego przedsięwzięcia i gdy w 1938 roku przybył z wizytą po raz drugi zdecydowal o przerwaniu budowy.

Niemcy w swoim tajnym garnizonie szkolili również pododdziały Indyjskiej Armii Narodowej, złożonej w przewadze z Hindusów, których jako ochotników zebrano w Annaburgu pod Dreznem, gdzie podzielono ich na dwie grupy. Jedna trafiła na poligon piechoty w Saksonii, druga do koszar w Kęszycy Leśnej. Stacjonowali tu również Wallonowie z 373 batalionu belgijskiego, przekształconego później w SS-Freiwiligen Brigade "Wallonien". Żółnierze indyjscy mieszkali w bloku przy placu apelowym na przeciwko budynków zajmowanych przez Belgów. W maju 1943 roku Legion hinduski trafił na front zachodni.

Keszyca01
Keszyca02
Keszyca03
Keszyca04
Keszyca07
Keszyca05a
Keszyca05b
Keszyca06

Od roku 1945 do 1956 w Bazie Regenwulmlager zwanej odtąd Gródkiem stacjonował 7 Pułk artylerii i inne jednostki WP (w tym 4. Łużycki Pułk Saperów, który w końcu lat 40. przejął od Armii Radzieckiej fortyfikacje Międzyrzeckiego Rejonu Umocnionego)

Keszyca08
Keszyca09

W latach 1956 - 1993 na podstawie umowy między rządami PRL i ZSRR z dnia 17 grudnia 1956 roku koszary w czasowe użytkowanie przejęła jednostka łączności Północnej Grupy Wojsk Radzieckich.

Garnizon Kenszitsa (tak nazywali go Rosjanie) podlegał pod Sztab Główny PGWR w Legnicy i składał się
- brygady zabezpieczenia łączności frontu, która miała za zadanie utrzymywanie stałej łączności pomiędzy wojskami stacjonującymi w NRD a Moskwą;
- samodzielnego batalionu łączności;
- stacji echolokacji;
- węzła pocztowo-meldunkowego;
- pułku saperów;
- składnicy paliw płynnych (o pojemności 17,5 tyś. m3 -zgromadzonych w około 300 zbiornikach);
- węzła łączności
- stacji radarowej (urządzenia radarowe stały pod wsią Panowice).

W latach 1960 - 1980 koszary zostały rozbudowane i powiększone o nowe budynki gospodarcze i bloki mieszkalne. Rosjanie otworzyli w "wojskowym miasteczku" między innymi przedszkole, szkołę podstawową i średnią aby mieszkające tutaj rodziny miały odpowiednie wykształcenie, sklepy, klub oficerski, dom kultury, pralnie, łaźnie, mieszkania dla kadry oficerskiej. Podstawowe zabezpieczenie medyczne zapewniała garnizonowa izba chorych.

Keszyca10
Keszyca11
Keszyca12
Keszyca13
Keszyca14
Keszyca15
Keszyca16
Keszyca17
Keszyca18
Keszyca20
Keszyca19
Keszyca21

W wyniku zmian politycznych jakie dokonały się w latach osiemdziesiątych minionego wieku, w dniu 5 maja 1993 roku z bocznicy kolejowej w Nietoperku odjechał ostatni transport żołnierzy radzieckich, a 18 maja 1993 roku garnizon przejęła administracja polska.  W grudniu zaczęło się cywilne zagospodarowanie obiektu i w lipcu 1994 roku nadano miejscowości nazwę Kęszyca Leśna